ОЙИНИ ҶАВОНМАРДӢ ЗИ ГУЛКОР ОМӮЗ…

20

(Чанд рубоёт аз китоби «Аз дастҳои наҷобату гулрез (Силсилаи рубоиёт)-и устод Аламхон Кӯчарзода)

Ай шаҳри Душанбе, гул ба домони ту бод,

Ҳам шарбату шаҳди ноб дар хони ту бод.

Сарриштаи зиндагии гулкори диёр,

Пайванди вафо ба риштаи ҷони ту бод.

________________________________________________

Гулкор, ки сер нашуд аз рӯйи замин,

Бо дидаи меҳр бингарад сӯйи замин.

То хоки Ватан поку мубарро бошад,

Чун духтаракаш шона кунад мӯйи замин.

________________________________________________

Ҳамшираи гулкор чу гавҳар пок аст,

Атраш зи гулобу сурмааш аз хок аст.

Бе ӯ набудӣ ҳусни дилорои замин,

Гӯӣ, ки фаришта аз дили афлок аст.

________________________________________________

Дидам писаре нишаста андар бари гул,

Мегуфт ба ҷӯрааш: «Манам додари гул».

Бар пурсиши ҷӯра гуфт: «ӯ гулкор аст,

Ҳам модари ман бошаду ҳам модари гул».

________________________________________________

Гулкор ба хоки пок дамсозӣ кунад,

Гул саҳни чаман карашмаву бозӣ кунад.

Садбарг миёни сабзаву себарга,

Чун духтари тоҷик сарафрозӣ кунад.

________________________________________________

Гулкор чу борон оби раҳмат борад,

Меҳре, ки дар ӯст, бӯйи модар дорад.

Барге, ки ба зери по бувад фасли хазон,

Гулкор варо ба доманаш бардорад.

________________________________________________

Гулкор табиб аст, табиби башар аст,

Асбоби раҳаш тешаву досу табар аст.

Аз субҳ ҷило диҳад чу истораи рӯз,

То шоми сияҳ радифи шамсу қамар аст.

________________________________________________

Гулкор, муҳаббат аст дар симати ту,

Файз асту садоқат аст дар ҳимати ту.

Чун ходими адлу дод андоза гирад:

Бар хирмани тилло баркашад қимати ту.

________________________________________________

Эй дӯст, сухан зи мӯйи сар бисёр аст,

Кам росту басе дурӯғ дар гуфтор аст.

Ойини ҷавонмардӣ зи гулкор омӯз,

К-аз субҳ ба вақти шом банди кор аст.